پایان سخن

درباره

طرح میثاق دوستی و اتحاد کانون و انجمن

با این ملاحظه که شاید انجمن بخواهد تصمیم گیری خود را درباره طرح به بعد از انجام انتخابات هئیت مدیره کانون موکول نماید در نظر داشتم که پی گیری موضوع به تعیین موضع انجمن بعد از انتخابات هئیت مدیره کانون موکول شود امّا چون ادامه سکوت انجمن درباره طرح و تاسیس شعبه انجمن اخیراً در یکی از شهرستانها و پیامهای رسیده از دو نفر  از نزدیکان به مسئولان انجمن حاکی از عدم موافقت انجمن با اصل طرح دوستی و اتحاد با کانون و نیز مخالفت یا پی گیری موضوع بعد از انجام انتخابات هئیت مدیره کانون است لذا توضیح و تکمیل مقالات قبلی به شرح زیر پایان سخن در این باره خواهد بود :

1- همانطور که با وجود کانون اصل تاسیس انجمن به مصلحت جامعه ناشنوا نبوده توسعه انجمن با تاسیس شعبه در شهرستانها آنهم با وجود کانون ناشنوا در محل موجب تفرقه و تضعیف جامعه ناشنوا در هر محل است.

2- دیوار جدائی بین ناشنواهای عضو کانون و انجمن یک دیوار مصنوعی بدون پایه منطقی است و مصلحت جامعه ناشنوا ایجاب میکند که این دیوار مصنوعی جدائی از میان جامعه ناشنوا برداشته شود و بجای آن کانون و انجمن برای همکاری و تشریک مساعی در راه پیشرفت جامعه ناشنوا دوست و متحد و یک صدا شوند.

3- طرح میثاق دوستی و اتحاد کانون و انجمن یک طرح منصفانه ، منطقی و عملی است و قبول آن نه فقط به نفع جامعه ناشنوا بلکه به نفع چند نفری است که آنرا خلاف منافع خود میدانند.

4- مشکل فقط این نیست که کانون و انجمن متحد و یک صدا نیستند : نکته مهم این است که موضع گیری انجمن نسبت به کانون یک موضع گیری غیر دوستانه در حد خط مشی کلی انجمن است بعض دلایل این خط مشی انجمن به قرار زیر است :

- خود داری از همکاری با کانون در برگزاری مراسم هفته جهانی ناشنوایان و برگزاری مراسم جداگانه بطوری که هفته جهانی ناشنوایان در تهران به هفته نمایش نفاق در جامعه ناشنوا تبدیل شده است.

- تبلیغ به نفع انجمن در کنگره جهانی ناشنوایان با وجود دو نماینده کانون ناشنوایان ایران در کنگره که این تبلیغ نمایشی زننده از نفاق در جامعه ناشنوای کشور ما در کنگره ای بوده که یکی از اهداف آن اتحاد ناشنواها است.

- موضع گیری خصمانه نسبت به نمایندگان جوان کانون در کنگره جهانی ناشنوایان به شرح زیر که قسمتی از گزارش تفصیلی نمایندگان مزبور بوده ولی تاکنون منتشر نشده است

دیدار و گفتگو با خانم لیلا اعتماد

موقع دیدار این قسمت با خانمها لیلا اعتماد و پرستو فرهانی مواجه شدیم به خانم لیلا اعتماد سلام کردم و خوش آمد گفتم و بعد از آن بین ما به شرح زیر گفتگو شد :

خانم اعتماد : هتل شما کجا است؟

من : اسم هتل ما آلبانی است.

خانم اعتماد : کجاست؟

 من : نزدیک کنگره است اما نمیدانم کدام طرف است.

 خانم اعتماد : شما 11 روز اینجا بودید مسیر را یاد نگرفتی!

من : اولا 11 روز اینجا نبودیم در شهر دیگر در اردوی جوانان بودیم ثانیا دیروز از هتل قبلی به این هتل منتقل شدیم... بعد گفتم خیلی خسته ام شب ها دیر میخوابم و مرتب رویداد روزانه را یادداشت میکنم برای کانون ناشنوایان ایران.

خانم اعتماد : چرا اقای مبشری نیامد؟

من : به دلیل گرفتاری شخصی نتوانست و به من واگذار کرد

خانم اعتماد : باید در مجمع عمومی با اطلاع درست و دقیق جواب داد

من : بله  درسته.

خانم اعتماد : شما نماینده 2 میلیون نفر ناشنوا از ایران هستی!!

من : اولاً اگر اطلاع کافی نداشتم هرگز شرکت نمیکردم بلکه من مطالعه کردم و چند سال است در جریان کارهای فدراسیون هستم همچنین از تمام اطلاعات و برنامه های کنگره قبل از امدن افریقا پرینت گرفتم که در جریان باشم. ثانیا اجازه ندارم نظر شخصی را بگویم بلکه در تمام موضوعات لازم با مطالعه و هم آهنگی و موافقت قبلی هیئت مدیره کانون اظهار نظر خواهم کرد.

خانم اعتماد : تو با کانون اختلاف داشتی! حالا چی شده تو را انتخاب کرده اند؟!

من : خب از من خواستند که برگردم و دوباره فعالیت را شروع کنم من هم پذیرفتم برای کانون کار کنم.

خانم اعتماد : در وب سایت پیشتاز به کانون توهین کردی که به ضرر ما هم بوده !!

من : توهین به ضرر شماها؟اینها حقایقی بوده که عده ای از ناشنواها از آن خبر داشته اند و برای آگاه سازی جامعه ناشنوا منتشر شده است تا برای رفع ایرادات اقدام شود همانطور که فدراسیون جهانی ناشنوایان در خبرنامه خود شکایت فدراسیون ناشنوایان ایتالیا را از فدراسیون جهانی مطرح نمود.

خانم اعتماد : چی؟

من : مگر خبرنامه فدراسیون را نمیخوانید و از شکایت فدراسیون ایتالیا مطلع نبودید؟ هم اکنون موضوع شکایت ایتالیا در مجمع عمومی مطرح شده و همه دارند تماشا میکنند.

خانم اعتماد : با تمسخر هزینه سفر را کی داده؟ خودت پرداخت کردی! باید اونها به شما پول میدادند!

من : اولا اگر کمک مالی میکردند هرگز پول کانون را نمیگرفتم چون موجب بگومگوی این و آن بود ثانیاً همه به کانون کمک میکنند ما هم با پرداخت هزینه سفر به افریقا به کانون کمک مالی کردیم که نماینده کانون در مجمع حاضر باشد.بهرحال ما برای حفظ آبروی کانون و ایران اینجا آمدیم و پرچم ایران را بالا بردیم.

 گفتگو که به اینجا رسید، خانم نرجس خرم جاه گفت دیر شده برویم ناهار بخوریم دوباره باید در مجمع عمومی باشیم. خداحافظی کردیم.

در خصوص این گفتگو باید دانست :

- حدود یکسال قبل از این گفتگو اردوان گیتی شخصاً به انجمن رفته و در حضور آقای رضا محمودی و هیئت مدیره طرح میثاق دوستی و اتحاد کانون و انجمن را به سرکار خانم اعتماد تسلیم کرده بود و همانطور که در مقاله قبلی نوشته ام اگر این میثاق به امضاء رسیده بود خانم اعتماد با عنوان نایب رئیس و نماینده کانون ناشنوایان ایران در مجمع عمومی فدراسیون و کنگره جهانی ناشنوایان شرکت کرده بود.

- بار دیگری که بعد از افریقا اردوان با خانم لیلا اعتماد در کانون روبرو شده در موقع دریافت هدیه ای بوده که با دستهای سه نفر آقایان رضا قلی شهیدی و بهروز مبشری و خانم لیلا  اعتماد به اردوان تسلیم شده و در آن موقع اردوان گفته با علاقه ای که درچشمان آقای رضا قلی شهیدی به اتحاد کانون و انجمن میبینم امیدوارم پیمان دوستی و اتحاد کانون امضاء شود که این بهترین هدیه برای من و جامعه ناشنوا است.

5- طرح میثاق دوستی و اتحاد کانون و انجمن پیشنهاد من است زیرا عقیده دارم که عامل اصلی عدم پیشرفت مناسب جامعه ناشنوا در کشور ما نفاق است.

6- مسئولان کانون و انجمن میتوانند این طرح خیرخواهانه مرا بپذیرند و یا نپذیرند و به راه کنونی خود ادامه دهند در این صورت متضرر از ادامه نفاق کنونی جامعه ناشنوا خواهد بود.

7- در تهیه و انتشار این طرح نه کانون ناشنوایان ایران و نه شورای مرکزی  جوانان و نه هیچ سازمان و هیچ شخص دیگر دخالتی نداشته و شخصاً مبتکر  و مسئول تهیه و انتشار آن میباشم.

                                                 خسرو گیتی

                                                23 بهمن 1390